Przejdź do treści
A2 Anatomia łowcyLekcja 3 z 5

Skrzydła, lot i pióra

W B1 · Metoda uczysz się rozpoznawać grupy po sylwetce: krótkie, zaokrąglone skrzydła krogulca, spiczaste sokoła, „deska z palcami” sępa. Ta lekcja wyjaśnia, dlaczego te skrzydła tak wyglądają. Kształt skrzydła to kompromis między prędkością, zwrotnością i oszczędzaniem energii, a każdy gatunek wybrał inny.

Dwie liczby, które opisują skrzydło

1. Wydłużenie skrzydła

Wydłużenie (ang. aspect ratio) mówi, jak długie jest skrzydło w stosunku do swojej szerokości. Liczy się je jako kwadrat rozpiętości podzielony przez powierzchnię skrzydeł.

  • Duże wydłużenie (długie i wąskie, jak u szybowca): mały opór, wydajny, szybki lot i szybowanie. Przykłady: sokoły, rybołów, błotniaki.
  • Małe wydłużenie (krótkie i szerokie): gorsza wydajność, ale szybki start, gwałtowne zwroty i lot między drzewami. Przykład: krogulec, jastrząb.

2. Obciążenie skrzydeł

Duże sępy mają ogromne skrzydła, ale są też bardzo ciężkie. Dlatego zwykle startują dopiero wtedy, gdy słońce nagrzeje ziemię i pojawią się silne kominy termiczne. Rano częściej widać je siedzące na skałach. O kominach i wędrówce więcej w A5 · Wędrówki.

Obciążenie skrzydeł (ang. wing loading) to masa ptaka podzielona przez powierzchnię skrzydeł, czyli ile „kilogramów ptaka” przypada na metr kwadratowy skrzydła.

  • Małe obciążenie: ptak lata wolno, lekko, długo utrzymuje się w powietrzu przy słabym wznoszeniu. Przykłady: błotniaki, kanie.
  • Duże obciążenie: ptak lata szybciej, lepiej przebija się przez wiatr, ale potrzebuje silniejszych prądów wznoszących, żeby szybować. Przykłady: sokół wędrowny, duże sępy.

„Palce”, czyli szczeliny w skrzydle

Duży brązowy sęp z jasną głową leci z szeroko rozpostartymi skrzydłami, na ich końcach wyraźnie rozdzielone długie pióra
Sęp płowy szybuje: na końcach szerokich skrzydeł rozcapierzone lotki I-rzędowe, czyli „palce”Fot. Вых Пыхманн, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons

Na końcu skrzydła sępów, orłów i myszołowów widać rozcapierzone lotki I-rzędowe. To nie przypadek:

  • Zewnętrzne lotki mają na chorągiewkach wcięcia (emarginacje). Gdy skrzydło jest rozłożone, w miejscu wcięć pióra się zwężają i między nimi powstają szczeliny.
  • Każde „palcowe” pióro działa trochę jak osobne, małe skrzydełko. Taki koniec skrzydła zmniejsza opór powstający przy końcu skrzydła i pozwala ptakowi z szerokim skrzydłem szybować wolno, w ciasnych kręgach, bez utraty siły nośnej.
  • Ptak może rozłożyć „palce” szerzej albo złożyć je, zmieniając kształt skrzydła w locie.

Sokoły nie mają „palców”: ich spiczaste skrzydło z niewielkimi wcięciami jest zbudowane do szybkiego lotu, nie do powolnego krążenia. Dlatego liczenie palców działa w terenie tak dobrze (zob. lekcję o sylwetce).

Skrzydełko i ogon

Mały drapieżnik widziany od dołu na tle nieba, z krótkimi, prążkowanymi skrzydłami i długim ogonem
Krogulec od spodu: krótkie, zaokrąglone skrzydła i długi, prążkowany ogon do zwrotów między drzewamiFot. Christian Knoch, CC BY-SA 2.0 de, Wikimedia Commons
  • Skrzydełko (alula) to kilka piór na „kciuku” przy przedniej krawędzi skrzydła. Ptak unosi je przy lądowaniu, powolnym locie i ostrym hamowaniu, żeby powietrze nie „odkleiło się” od skrzydła i ptak nie stracił siły nośnej.
  • Ogon służy jako ster i hamulec. Długi ogon krogulca i jastrzębia pozwala gwałtownie skręcać między gałęziami. Krótki ogon sępa wystarcza, bo sęp rzadko robi ostre manewry.

Kształt skrzydła a sposób życia

Ciemnobrązowy drapieżnik z jasną głową leci tuż nad suchymi trzcinami z uniesionymi skrzydłami
Samica błotniaka stawowego nisko nad trzcinami: długie, lekkie skrzydła pozwalają lecieć wolno i opaść na zdobyczFot. Martien Brand from Mariënberg, The Netherlands, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
GrupaSkrzydłoWydłużenieObciążenieStyl lotu i polowania
Sokoły, np. sokół wędrowny (Falco peregrinus, ang. Peregrine Falcon)spiczaste, bez „palców”dużedużeszybki lot aktywny, pikowanie na ptaki w powietrzu
Pustułka (Falco tinnunculus, ang. Common Kestrel)spiczaste, dość długiedużeśredniezawisanie pod wiatr nad łąką, z nieruchomą głową
Krogulce, np. krogulec (Accipiter nisus, ang. Eurasian Sparrowhawk)krótkie, zaokrąglonemałeśredniezasadzka, krótki, wybuchowy pościg między drzewami
Błotniaki, np. błotniak stawowy (Circus aeruginosus, ang. Western Marsh Harrier)długie, wąskie, w „V”dużemałewolny, niski lot nad trzcinami i polami, nagłe opadnięcie na zdobycz
Kanie, np. kania ruda (Milvus milvus, ang. Red Kite)długie, „złamane” w nadgarstkuśredniemałelekkie szybowanie, sterowanie długim ogonem, zbieranie pokarmu
Orły i sępydługie, szerokie, głębokie „palce”średnieśrednie do dużegoszybowanie w kominach termicznych i wiatrach zboczowych
Rybołów (Pandion haliaetus, ang. Osprey)długie, wąskie, zgięte w „M”dużeśrednieszybowanie i zawisanie nad wodą, nurkowanie nogami do przodu

Pikowanie sokoła wędrownego

Sokół wędrowny w pikowaniu składa skrzydła przy ciele i spada niemal pionowo. Uważa się go za najszybsze zwierzę świata. Zmierzone prędkości to według różnych badań ponad 300 km/h, ale najwyższe podawane wartości pochodzą z nielicznych pomiarów (m.in. z ptakami szkolonymi przez sokolników) i warto je traktować jako przybliżone. W zwykłym polowaniu sokół pikuje zwykle wolniej.

Pióra i pierzenie

Pióra się zużywają: blakną w słońcu, ścierają się i łamią. Dlatego ptak regularnie je wymienia, czyli pierzy się. Ptak drapieżny nie może jednak zgubić wszystkich lotek naraz, bo przestałby latać i polować. Stąd kilka strategii:

GrupaJak się pierzy
Małe i średnie gatunki (krogulec, pustułka, myszołów)zwykle wymieniają większość piór w ciągu roku, latem
Samice wielu jastrzębiowatychzaczynają pierzenie w czasie wysiadywania jaj, gdy i tak nie polują (karmi je samiec)
Duże orły i sępypełna wymiana lotek trwa dwa lata lub dłużej; pierzenie idzie kilkoma „falami” naraz, więc w skrzydle są pióra z różnych lat
Sokoływymianę lotek I-rzędowych zaczynają od czwartej lotki (licząc od środka skrzydła) i posuwają się w obie strony
Większość jastrzębiowatychwymianę lotek I-rzędowych zaczynają od najbardziej wewnętrznej i posuwają się na zewnątrz
Drapieżnik w locie od spodu, w prążkowanych skrzydłach widać przerwy między lotkami różnej długości
Pierzący się samiec trzmielojada na zimowisku w RPA: w skrzydłach widać luki po wymienianych lotkachFot. APaton62, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons

Sowy mają specjalną budowę piór wyciszającą lot (grzebyk, postrzępiona krawędź, aksamitna powierzchnia). Dzienne drapieżniki jej nie mają, bo ich zdobycz zwykle i tak widzi atak. Zobacz moduł o sowach.

W terenie przydaje się to do określania wieku: skrzydło z piórami z jednego pokolenia (młody ptak) wygląda inaczej niż „schodkowe” skrzydło dorosłego orła. Szczegóły w B1, lekcja 3.

Filmy

Źródła

  • Tucker V. A. (1998). Gliding flight: speed and acceleration of ideal falcons during diving and pull out. Journal of Experimental Biology 201: 403–414.
  • Pennycuick C. J. (2008). Modelling the Flying Bird. Academic Press.
  • Forsman D. (2016). Flight Identification of Raptors of Europe, North Africa and the Middle East. Christopher Helm.
  • Wikipedia: Wing loading i Moulting

Mini-quiz

  1. Które skrzydło ma większe wydłużenie: krogulca czy błotniaka? Co to oznacza w locie?
  2. Po co orłom i sępom „palce” na końcu skrzydła?
  3. Dlaczego duży orzeł nie wymienia wszystkich lotek w jednym roku?
Odpowiedzi
  1. Błotniaka. Długie, wąskie skrzydło jest wydajne i pozwala długo, wolno i nisko lecieć nad terenem. Krótkie skrzydło krogulca daje za to zwrotność i szybki start.
  2. Szczeliny między lotkami zmniejszają opór przy końcu skrzydła i pozwalają szybować wolno, w ciasnych kręgach, bez utraty siły nośnej.
  3. Lotki są duże, a ich wymiana kosztuje dużo energii. Gdyby wypadło za dużo piór naraz, ptak nie mógłby sprawnie latać i polować. Dlatego pierzenie trwa dwa lata lub dłużej i idzie kilkoma falami.

Zobacz, posłuchaj, poczytaj

Gatunki z tej lekcji: zdjęcia, gatunki, z którymi łatwo je pomylić, filmy, głosy i źródła. Zdjęcia pochodzą z Wikimedia Commons, a linki do YouTube otwierają wyszukiwanie filmów o danym gatunku.

Sokół wędrowny Falco peregrinus (ang. Peregrine Falcon)

Sokół wędrowny w locie
W locieFot. M.Nishimura, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons
Sokół wędrowny, ptak siedzący
SiedzącyFot. Mykola Swarnyk, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons
Młody sokół wędrowny z bliska, brązowy z podłużnymi ciemnymi plamami na piersi i ciemnym wąsem.
Młody ptakFot. Flickr user All that comes with it (Dan Hughes), CC BY-SA 2.0, Wikimedia Commons
Na co patrzeć: Sokół wędrowny i podobne gatunki
CechaSokół wędrownyKobuz
Grupa sylwetkisokołysokoły
Skrzydłaszerokie u nasady, trójkątne, spiczastebardzo długie, sierpowate (jak u jerzyka)
Koniec skrzydła („palce”)brakbrak
Ogonśredni, krótszy niż u pustułkikrótki do średniego
Głowakrótka, masywny tułówkrótka
Ułożenie skrzydeł i lotmocne uderzenia; pikuje z dużej wysokościzwinny i szybki; łapie owady w locie

Pustułka Falco tinnunculus (ang. Common Kestrel)

Pustułka w locie
W locieFot. Giles Laurent, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
Pustułka, ptak siedzący
SiedzącyFot. Andreas Trepte, CC BY-SA 2.5, Wikimedia Commons
Pustułka zawisła w powietrzu z rozpostartymi skrzydłami i rozłożonym szarym ogonem z czarnym paskiem na końcu.
W zawisieFot. Henk Monster, CC BY 3.0, Wikimedia Commons
Na co patrzeć: Pustułka i podobne gatunki
CechaPustułkaPustułeczkaDrzemlik
Grupa sylwetkisokołysokołysokoły
Skrzydładługie, wąskie, spiczaste (końce tępsze niż u innych sokołów)jak u pustułki, smuklejszekrótkie, szerokie u nasady, spiczaste
Koniec skrzydła („palce”)brak, koniec skrzydła ostrybrakbrak
Ogondługi, zaokrąglony na końcudługi, klinowaty: środkowe sterówki wystająśredni
Głowakrótkakrótkakrótka
Ułożenie skrzydeł i lotzawisa; uderzenia szybkie i płytkiezawisaszybki i niski, tuż nad ziemią; nie zawisa

Krogulec Accipiter nisus (ang. Eurasian Sparrowhawk)

Krogulec w locie
W locieFot. Alexis Lours, CC BY 4.0, Wikimedia Commons
Krogulec, ptak siedzący
SiedzącyFot. Dion Art, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
Samica krogulca stoi na zdobyczy, ma szarobrązowy grzbiet, gęsto prążkowany spód i żółte oko.
SamicaFot. john.purvis, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Na co patrzeć: Krogulec i podobne gatunki
CechaKrogulecPustułka
Grupa sylwetkikrogulcesokoły
Skrzydłakrótkie, zaokrąglonedługie, wąskie, spiczaste (końce tępsze niż u innych sokołów)
Koniec skrzydła („palce”)6, krótkiebrak, koniec skrzydła ostry
Ogondługi, prosto ściętydługi, zaokrąglony na końcu
Głowamałakrótka
Ułożenie skrzydeł i lotseria szybkich uderzeń i ślizgzawisa; uderzenia szybkie i płytkie

Błotniak stawowy Circus aeruginosus (ang. Western Marsh Harrier)

Błotniak stawowy w locie
W locieFot. Wojciech Uszak, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons
Błotniak stawowy, ptak siedzący
SiedzącyFot. Manojkiri photography, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
Młody błotniak stawowy w locie, cały ciemnoczekoladowy, z płowożółtą czapeczką na głowie.
Młody ptakFot. Dino Quinzani from Brescia, Italy, CC BY-SA 2.0, Wikimedia Commons
Na co patrzeć: Błotniak stawowy i podobne gatunki
CechaBłotniak stawowyKania czarna
Grupa sylwetkibłotniakikanie
Skrzydładługie, najszersze z błotniakówdługie, dość wąskie, „złamane” w nadgarstku
Koniec skrzydła („palce”)5–65–6, średnio rozcapierzone
Ogondługidługi, płytko wcięty; rozłożony wygląda prawie prosto
Głowamałaśrednia, wystaje umiarkowanie
Ułożenie skrzydeł i lotwyraźne V; nisko nad trzcinamipłasko, „ręka” lekko opuszczona; stale skręca ogonem

Kania ruda Milvus milvus (ang. Red Kite)

Kania ruda w locie
W locieFot. Hansueli Krapf, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons
Kania ruda, ptak siedzący
SiedzącyFot. Hans Hillewaert, CC BY-SA 3.0, Wikimedia Commons
Dorosła kania ruda leci nisko nad trawą, widać rdzawe pokrywy skrzydeł z wierzchu, jasnoszarą głowę i rudy ogon.
Z wierzchuFot. Jürgen from Sandesneben, Germany, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Na co patrzeć: Kania ruda i podobne gatunki
CechaKania rudaKania czarna
Grupa sylwetkikaniekanie
Skrzydłabardzo długie i wąskie, wyraźnie „złamane” w nadgarstkudługie, dość wąskie, „złamane” w nadgarstku
Koniec skrzydła („palce”)5, wyraźne5–6, średnio rozcapierzone
Ogondługi, głęboko wcięty, wcięcie widać zawszedługi, płytko wcięty; rozłożony wygląda prawie prosto
Głowaśrednia, jasna, wystaje umiarkowanieśrednia, wystaje umiarkowanie
Ułożenie skrzydeł i lotskrzydła lekko łukiem, lot elastyczny; kręci ogonempłasko, „ręka” lekko opuszczona; stale skręca ogonem

Rybołów Pandion haliaetus (ang. Osprey)

Rybołów w locie
W locieFot. Paul Danese, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
Rybołów, ptak siedzący
SiedzącyFot. Chuck Homler / Focus On Wildlife, CC BY-SA 4.0, Wikimedia Commons
Młody rybołów z bliska, z pomarańczowym okiem i jasnymi obrzeżeniami piór na ciemnym grzbiecie.
Młody ptakFot. Andy Morffew from Itchen Abbas, Hampshire, UK, CC BY 2.0, Wikimedia Commons
Na co patrzeć: Rybołów i podobne gatunki
CechaRybołówGadożerBielik
Grupa sylwetkirybołóworłyorły
Skrzydłabardzo długie i wąskie, mocno zgięte w nadgarstkudługie i szerokie, z szeroką „ręką”bardzo długie i szerokie, prostokątne jak drzwi
Koniec skrzydła („palce”)4, długie6–77, głębokie
Ogonkrótki, prosto ściętyśredni, prosto ścięty, z 3 ciemnymi pasamikrótki, klinowaty
Głowamała, wystajeduża i okrągła, „sowia”, wystaje szerokoogromna, z dziobem wystaje prawie tak daleko jak ogon
Ułożenie skrzydeł i lotskrzydła w „M” jak u mewypłasko albo z lekko opuszczoną „ręką”; często zawisapłasko